.രാവേറെയായി.ഈ കൊച്ചു വീട്ടില് ഞാന് തനിച്ചാണ് .നിനക്കതറിയാം.എന്റെ ഹൃതയം പകര്ത്താന് ശ്രമിച്ചു പരാജയപെടുന്നു.
എനിക്ക് നിന്നെ കാണാം .തൊടാം.നിന്റെ കാര് മേഘ കറുപ്പും അരയിലെ മഞ്ഞ ചേലയും അമൃതം പകരുന്ന ചുണ്ടിലെ ഓടക്കുഴലും..........ഒക്കെ ഒക്കെ. എന്നിട്ടും എനിക്കറിയില്ല ഞാന്
ആരാണ് നിനക്ക് ...എന്തിനാണ് ആ പാതാളത്തില് നിന്നും എന്നെ കരക്ക് കയറ്റിയത് ?മിന്നാമിന്നിയായ്.നിലാവായ് പൂമഴയായ് ....എന്തിനാണ് എന്നില് നറും തേന് പകര്ന്നത് ........കാട്ടു
കടംബുകള് എത്ര വട്ടം പൂത്തുവല്ലേ?....സീതയലഞ്ഞ വഴികളില് യമുനയുടെ തീരങ്ങളില് കൈതോടിന് പാലങ്ങളില് ഇല്ലി പൂത്ത കാടുകളില് ആനകള് മദിക്കുംവനസ്ഥലികളില് ,,,,,,
എന്നോടൊപ്പം എന്നില് അമൃത മഴ പെയ്യിച്ചു നീകൂടെ നടന്ന ഇത്തിരി നിമിഷങ്ങള്..........പ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നു. മരണം അടുത്ത് വന്നു വിളിക്കുമ്പോലെ ........ഈ ലോകം എത്ര മോഹനവും വിക്രുതവുമാണ്.
ഈ രാത്രി എന്നെ പോലെ ഉറങ്ങതിരിക്കുന്നവര് .........പാവം വേദനകള് എന്തിന്റെ എല്ലാം വേദനകള്........എന്തുകൊണ്ടാണ് കുറേപേര് നിലയില്ലാകയങ്ങളില്..........സ്നേഹമേ.........പ്രണയമേ.......
എനിക്കൊന്നും അറിയില്ലാല്ലോ .........പ്രിയ്യപെട്ട ദൈവമേ ........എവിടെയ്യാണ് എന്നെ തനിച്ചാക്കി .......എന്നെപ്പോലത്തെ ഒരുപാടുപേരെ തനിച്ചാക്കി ..........ഒരായിരംപേര് രോഗങ്ങളില് ഉരുകി .........
കൂടെയാ ആകാശ വീഥികളില് ക്ഷീരസാഗരത്തില്.......അല്ലാന്ഗില് വേണ്ട .......ഇവിടെ മതി .നീ കൂടിയുണ്ടെന്ന അറിവ് ....നിനക്ക് ഞാനും വേണ്ടപ്പെട്ടതു എന്നൊരു തോന്നല് നിന്റെ സാമിപ്യം.........ഞാനിവിടെ ..........ഞങ്ങള് ഇവിടെ ..........കൂടാമല്ലേ/ പേരില്ലാത്ത ..അട്രസ്സില്ലാത്ത..........വീണ്ടും മനസ്സ് നിറയുന്നു........നിന്റെ , നീതരുന്ന, പരിതിയില്ലാത്ത്ത sneham ..
